تعالى وأمره سبحانه فاما مع مصاحبة اللفظ أو بدونها فعلى الأول يكون من قبيل اسماع الملائكة صيحتهم لأهل الأرض كما وقع لقوم صالح وغيرهم فيكون المخاطبون يسمعون كما أن آباءهم الموجودين ويكون وصول الصوت من قبيل ما وقع من مولانا علي عليه السلام حيث ضرب رجله وهو بالكوفة على صدر معاوية وهو بالشام !

--> در اجتماعات ديني اگر مكلف ملتفت باشد وچنانكه موظف است متوجه ارتباط معنوي باشد كه همه افراد بشر در وجود وبقا نيازمند به يكديگر ودر تحصيل معيشت وتكميل سعادت وآبادي وعمران جهان ونظام زندگى محتاج همند وهمين نيازمندى طبيعي است كه همه را به خدمت گماشته وهركسى را در كارى گذاشته تا همه كليد گشايش مشكلات وسبب آسايش اجتماع باشند لذا هيچ فردى نمىتواند مدعى غنا واستغناء از ديگران شود بىآنكه متوجه باشند همه جاذب ومجذوب يكديگرند وشايد همين محبت طبيعي است كه ميان همه اجزاء عالم هست وجاذبه عمومى ناميده مىشود ومكان طبيعي كرات همين جاذبه است كه تكيه‌گاه يكديگرند ولى سنگينى برهم ندارند مانند جهازات بدن وأعضاء واجزاء تن كه باعث قيام وقوام هم وعامل خدمتگزارند وبه‌رايگان فداكارى كنند بىآنكه بر يكديگر منتى بنهند اىكاش افراد جامعه وجوامع بشرى درك اين معاني كرده وساز وبرگ اين كار را تهيه مىكرده وروح سازگارى در خود ايجاد وتقويت مىنمودند جاى سخن نيست كه همه پيمبران از آغاز بعثت ودعوت مردم خود را بخير وسعادت خوانده وتحريص وتحريض بر اجتماع ومعاونت فرموده ولى هيچ آئينى چون آئين اسلام نبوده وهيچ قانون‌گذارى چون حضرت رسول أكرم ( ص ) چنين نظري بلند ووسعت فكر نداشته كه موجبات مودت ومحبت عمومى را اين‌چنين فرآهم كند كه در تمام شؤون ديني سعادت مادي وأدبي دنيوي واخروى افراد وجوامع را از نظر دور ندارد مردم يك محله وساكنان كوى وبرزن را شبانه‌روز لا أقل سه بار دور هم جمع كرده ودر نماز جماعت